default_mobilelogo

Na początku każdego roku szkolnego w naszym przedszkolu są przeprowadzane logopedyczne i psychologiczne badania przesiewowe. Służą one wyłonieniu tych dzieci, które mają różnego rodzaju trudności: dydaktyczne, zaburzenia czynności prymarnych, komunikacji i artykulacji, problemy z koncentracją uwagi czy też pewnością siebie.

Badania przesiewowe:

- pomagają dokonać oceny umiejętności i kompetencji dzieci uczęszczających do placówki,

- ocenić postępy dzieci, które uczestniczyły w poprzednim roku szkolnym np. w zajęciach logopedycznych,

- stanowią podstawę do zakwalifikowania na zajęcia specjalistyczne dzieci, które wcześniej nie były objęte pomocą psychologiczno-pedagogiczną,

- niejednokrotnie są przyczyną zorganizowania konsultacji z rodzicami, które uświadamiają rodzicom znaczenie trudności dziecka oraz instruują, jak je niwelować.

Każdy rodzic powinien dostać informacje najpierw o planowanym badaniu przesiewowym, wyrazić na nie zgodę, a później zostać poinformowany o jego wyniku (na piśmie, w dzienniku elektronicznym czy też podczas konsultacji specjalistów). W obecnym roku szkolnym w naszym przedszkolu odbywają się badania przesiewowe: logopedyczne (dla wszystkich grup) oraz wyłącznie dla grup 6-latków badania pod kątem ryzyka dysleksji rozwojowej. Najpóźniej od listopada rozpoczną się cykliczne zajęcia.

W przypadku pytań lub sugestii serdecznie zapraszamy na konsultacje (w poniedziałki: psycholog w godz. 13.30-16.30, logopeda w godz. 12.30-16.30).

adaptacja

 

 

Jak zminimalizować negatywne skutki adaptacji dziecka do przedszkola?


- Nie przeciągaj pożegnania w szatni
, pomóż dziecku rozebrać się, pocałuj je i wyjdź, przekazując maluszka nauczycielowi.

Nie zabieraj dziecka do domu, kiedy płacze przy rozstaniu – jeśli zrobisz to choć raz, będzie wiedziało, że łzami można wszystko wymusić.
Nie obiecuj: jeśli pójdziesz do przedszkola, to coś dostaniesz; kiedy będziesz odbierać dziecko, możesz dać mu maleńki prezent, ale nie może to być forma przekupywania, lecz raczej nagrody. Z czasem ten bodziec stanie się zbędny.
Kontroluj, co mówisz. Zamiast: „już możemy wracać do domu”, powiedz: „teraz możemy iść do domu”. To niby niewielka różnica, a jednak pierwsze zdanie ma negatywny wydźwięk.
Nie wymuszaj na dziecku, żeby zaraz po powrocie do domu opowiedziało, co wydarzyło się w przedszkolu – to powoduje niepotrzebny stres.
Jeśli dziecko przy pożegnaniu płacze, postaraj się, żeby przez kilka dni odprowadzał je do przedszkola tata lub inna osoba, którą dziecko zna.
Staraj się określać, kiedy przyjdziesz po dziecko w miarę dokładnie: nie mów „przyjdę, kiedy skończę pracę”, ponieważ dziecko nie wie, o której godzinie rodzice ją kończą. Lepiej powiedzieć: „odbiorę cię z przedszkola po podwieczorku/po obiedzie”. To dla dziecka dobra miara czasu, gdyż wie, kiedy są posiłki. Najważniejsze jest to, by DOTRZYMYWAĆ SŁOWA!
Nie okazuj negatywnych emocji: nie płacz, nie wracaj pod drzwi, gdy słyszysz, że maluch płacze. Takie zachowania są u dziecka rozpoczynającego funkcjonowanie poza środowiskiem rodzinnym zupełnie normalne! Jednak kiedy zobaczy, że rodzic czuje się niepewnie w sytuacji pozostawiania swej pociechy w przedszkolu, będzie miało wrażenie, że dzieje się coś złego, a to spotęguje stres.
Każde dziecko uspokaja się w zasadzie od razu po zamknięciu drzwi do sali, ponieważ absorbują je nowi koledzy, wielość zabawek, a życzliwa i uśmiechnięta pani zawsze dziecko przytuli, weźmie na kolana i uspokoi, zajmując uwagę dziecka czymś miłym i pozytywnym.
Tłumacz dziecku, że reguły obowiązujące w przedszkolu są dobre. Dzieci lubią, gdy ich świat jest uporządkowany i ma swoją harmonię. Brak zasad i wymogów ze strony nauczyciela sprawia, że dziecko odczuwa chaos, a to powoduje z kolei brak poczucia stabilności i bezpieczeństwa w nowym miejscu.
Wszystkie wątpliwości lub pytania kieruj do nauczyciela. To osoba, która spędza z dzieckiem większość dnia, więc doskonale je zna i jest kompetentna w swoim zawodzie. Na pewno uzyskasz pomoc i osiągniesz porozumienie. Dziecko widząc, że rodzice rozmawiają z nauczycielem, czuje się bezpieczne.

Chodzimy do logopedy, ale Dziecko nie chce ćwiczyć…

TERAPIA LOGOPEDYCZNA NIE MUSI BYĆ NUDNA!

 

Drodzy Rodzice,

Bardzo często słyszę, że poza terapią w gabinecie logopedy przedszkolnego Dziecko korzysta również z pomocy innego specjalisty, nie chce natomiast ćwiczyć w domu. Niestety spotkania z różnymi logopedami nawet dwa razy w tygodniu przyniosą niewielki efekt jeżeli proponowane ćwiczenia nie będą utrwalane w domu. Kluczem do sukcesu jest systematyczność.

Co zrobić gdy Dziecko nie chce ćwiczyć?

-stworzyć atmosferę zabawy (najlepiej nie używać sformułowań „teraz będziemy ćwiczyć”, „pani zadała ćwiczenia, musimy ćwiczyć”, „musisz ćwiczyć, aby ładnie mówić”, „ojej, nie ćwiczyliśmy cały tydzień, dzisiaj będzie dłużej”) –Dziecko ma mieć poczucie, że się bawimy! Wie, że korzystamy przy okazji z ćwiczeń zaproponowanych przez logopedę, ale dobrze wpleść to w jakąś naszą zabawę.

Np. zamiast nudnego siedzenia przed lustrem i powtarzania głoski „cz” w sylabach zapisuję często w zeszytach zabawę pt. „boksowanie na niby” (bawimy się z Dzieckiem w boksowanie na niby i trzymamy buzię ułożoną jak do głoski „cz”: „dzióbek” z warg, zęby złączone, język na górze, gdy zadajemy „ciosy” wykrzykujemy: „cza!, czo! czu! etc.);

-łączyć ćwiczenia z aktywnością fizyczną.

Np. podczas spaceru można bawić się naprzemiennie: w ptaszki (trzymamy mocny „dzióbek” z warg) i żaby (rozciągamy buzię w szerokim uśmiechu bez pokazywania zębów) –to doskonałe wzmacnianie mięśnia okrężnego warg;

-łączyć ćwiczenia z pracą rąk (rysowanie, malowanie, obrywanie, ugniatanie etc.).

Np. podczas ćwiczenia głoski „b” można rozgniatać kuleczki plasteliny;

-łączyć ćwiczenia z ulubionymi grami.

Np. podczas powtarzania ćwiczeń warto wykorzystać gry planszowe. Na kilku polach kładziemy jakiś znak, który wskazuje, że czas na wykonanie ćwiczenia: ruchy aparatu artykulacyjnego, sylaby czy wyrazy do powtórzenia;

-łączyć ćwiczenia z codziennymi czynnościami.

Np. ćwiczenie połykania podczas posiłków, masowanie mięśnia okrężnego warg podczas mycia zębów;

-dać przykład -postawa typu „ćwicz, a ja patrzę” może bardzo zniechęcić –bawimy się razem z Dzieckiem, pozwalamy na odwrócenie ról: „teraz ty mi zadawaj ćwiczenia, pokaż co robiliście w gabinecie” etc.

-pokazać cel (samo powiedzenie, że będziesz dobrze mówić może być dla Dziecka w wieku przedszkolnym abstrakcyjne, lepsze są argumenty typu: „twój język ucieka między zęby, a przez to je wypycha i trudno zrozumieć co mówisz –pobawimy się trochę, by pokazać językowi gdzie jest jego miejsce w buzi).

Dzieci przychodzą do gabinetu logopedy by się bawić –wyłącznie w takiej formie pracuję i doświadczenie pokazuje, że taka forma daje najlepsze rezultaty terapeutyczne.

Powodzenia!

 

logopeda Beata Kuca

Publiczne Przedszkole w Miękini

Mamo, tato podawaj mi owoce i warzywa, bo ja… zdrowo jem!

 

Na początku kwietnia we wszystkich oddziałach przedszkolnych odbyły się zajęcia profilaktyczne z liskiem Fenkiem poprowadzone przez psychologa pt. „Zdrowo jem”. Dzieci dowiedziały się na nich, dlaczego od nadmiaru słodyczy może boleć brzuch, bawiły się w robienie sałatki owocowej, odkrywały zdrowe i niezdrowe produkty spożywcze. Zajęcia miały na celu nie tylko zwiększyć wiedzę dzieci dotyczącą zdrowej diety, ale także zachęcić dzieci do jedzenia owoców i warzyw, a także do odkrywania nowych smaków.

U wielu dzieci w okresie przedszkolnym zauważalna jest wybiórczość jedzenia lub nawet objawy neofobii żywieniowej. Ok. 2 roku życia niechęć do próbowania nowego jedzenia jest czymś naturalnym, nie powinna ona jednak zostać utrwalona i przechodzić na dalsze etapy rozwoju dziecka. Oto kilka krótkich rad do wykorzystania w domu, które mogą pomóc dziecku zacząć jeść troszkę więcej niż przysłowiowy suchy chleb:

Jak pomóc dziecku zacząć jeść?

  1. Warto zastanowić się szczerze, w jaki sposób formułujemy pytania dotyczące trudności jedzeniowych dziecka i czy przypadkiem nie wywieramy na dziecku za dużej presji w tym względzie. Bo skoro przygotowujemy dziecku jedzenie, to oczekujemy reakcji dziecka, i to pozytywnej. Jeśli jej nie ma, pojawia się frustracja u rodzica, co z kolei wywołuje bunt i złość dziecka i większy nacisk ze strony rodzica…i zaczyna to przypominać mechanizm błędnego koła.
  2. Zamiast myśleć, co zrobić, żeby dziecko zjadło warzywa/chleb lub jakikolwiek inny produkt, można się zastanowić: jak pomóc dziecku poczuć się pewnie w towarzystwie warzyw? Jakie warzywa położyć dziś na stół, żeby zapewnić maluchowi ciekawą ekspozycję? Jak zaaranżować zabawę z warzywami, żeby dziecko mogło je poznać i skojarzyć z radością i przyjemnie spędzonym czasem?
  3. Tylko spokojny, opanowany świadomy rodzic ma siłę, by zmieniać postawy swojego dziecka względem jedzenia. Jeśli taki rodzic codziennie podlega presji rodziny, przyjaciół, znajomych, lekarzy, terapeutów, którzy oceniają, doradzają, wyrażają wątpliwości co do jego kompetencji, wyszukują błędy, to jego możliwości działania są coraz słabsze. Zatem wsparcie dziecka z trudnościami w jedzeniu to również wsparcie rodzica, zaakceptowanie tego, co robi, a nawet włączenie się w te działania.
  4. Pracuj nad umiejętnościami dziecka. Pierwszym krokiem prowadzącym do udzielenia pomocy dziecku powinno być sprawdzenie, czy nie brakuje mu konkretnych umiejętności niezbędnych do przyjemnego i spokojnego jedzenia (nabieranie jedzenia, gryzienie, rzucie, przełykanie, ssanie, bycie samodzielnym).
  5. Zadbaj o atmosferę podczas jedzenia- spokój, bez awantur,kłótni zbędnego upominania, sprawia że samo siadanie do posiłku zaczyna być czymś przyjemnym. Negatywne emocje ze strony otoczenia wpływają na to, że dziecko zaczyna kojarzyć posiłek z czymś nieprzyjemnym.
  6. Weź pod uwagę indywidualne potrzeby dziecka, jego świadomość, upodobania i zainteresowania. Na przykład może dziecko nie lubi jeść kanapki z szynką, ale chętnie je pomidory, może więc skusi się na kanapkę z szynką, pomidorem i keczupem. Może nie lubi jeść zupy, ale kiedy ugotujemy makaron w kształcie zwierzątek lub literek to spróbuje tej zupy.
  7. Nie karaj dziecka i nie nagradzaj za zjedzony posiłek. Jedzenie to naturalna potrzeba każdego człowieka. Kiedy używamy kar i nagród za jedzenie, może ona ulec zanikowi.

 

 

Drodzy Rodzice,

 

W związku ze zgłoszonymi przypadkami pojawienia się wszawicy u dzieci prosimy o systematyczne sprawdzanie czystości skóry głowy i włosów u dzieci.

W przypadku podejrzenia zakażenia wszawicą, należy o tym zawiadomić nauczyciela oraz podjąć wszystkie czynności prowadzące do likwidacji choroby.

 

Drodzy Rodzice!

Co roku, czasami dwa razy do roku, pojawia się w przedszkolu problem wszawicy. To, niestety, zjawisko powszechne, charakterystyczne dla miejsc, gdzie przebywają dzieci: żłobków, przedszkoli, szkół. Przekazujemy Państwu bardzo często informacje na temat profilaktyki, leczenia. Ponawiamy akcję informacyjną! Każde dziecko dziś, najpóźniej jutro, otrzyma ulotkę, w której znajdą się ponownie najważniejsze informacje, rady. Prosimy, aby ulotka ta, umieszczona w zeszycie kontaktowym, została podpisana przez jednego z Rodziców dziecka. Na stronie ta informacja już dziś:

RODZICE!!! UWAGA! WRACA WSZAWICA!!!

Wszawica jest rozpowszechniona we wszystkich krajach świata. Wszawica głowowa to powszechny problem (niestety!), który nie jest wyłącznie oznaką braku higieny. Każdy może nabawić się wszawicy, a szczególnie podatne są dzieci i młodzież, które przebywają w skupiskach (żłobek, przedszkole, szkoła).

Podstawową zasadą profilaktyki wszawicy jest stała systematyczna kontrola czystości skóry i włosów dokonywana przez RODZICÓW i natychmiastowa likwidacja gnid i wszy w przypadku ich zauważenia. W takiej sytuacji rodzice powinni również uczciwie poinformować rodziców wszystkich dzieci, z którymi miało ono kontakt. Pomoże to w likwidacji ogniska wszawicy i w efekcie – zapobieganie się nawracającemu wzajemnemu zakazaniu się dzieci. Dziecko powinno zostać w domu do końca kuracji.

Miejsca, w które najczęściej gnieżdżą się wszy, to kark, skronie i za uszami. Aby je zobaczyć, trzeba podnieść włosy ruchem „pod prąd” i pozwolić im bardzo powoli opadać, obserwując jednocześnie bardzo dokładnie skórę głowy dziecka.

Podstawowe wskazania profilaktyczne dla rodziców:

  • przeglądanie bardzo dokładne skóry głowy dziecka co najmniej 2 razy w tygodniu,
  • związywanie długich włosów lub ich skracanie dla ułatwienia pielęgnacji,
  • używanie wyłącznie osobistych przyborów higienicznych do pielęgnacji skóry i włosów,
  • codzienne czesanie i szczotkowanie włosów,
  • mycie skóry głowy i włosów nie rzadziej niż raz w tygodniu.

  • W sytuacji zauważenia gnid lub wszy we włosach należy zastosować dostępne w aptekach preparaty, które skutecznie likwidują pasożyty i ich jaja. W sytuacji wystąpienia wszawicy u dziecka, kuracji powinni się poddać wszyscy domownicy. Codzienne, częste czesanie gęstym grzebieniem lub szczotką, związywanie włosów w sytuacjach narażania się na bliski kontakt z innymi osobami (treningi sportowe, zajęcia edukacyjne lub rekreacja grupowa), częste mycie włosów, przestrzeganie zasad higieny (własne szczotki, grzebienie, spinki) utrudniają zagnieżdżenie się pasożytów. Częste mycie i kontrolowanie głowy dziecka (2 razy w tygodniu) z jednej strony jest właściwym nawykiem higienicznym, a z drugiej strony pozwala szybko zauważyć zakażenie. Szampony i inne produkty „przeciwko wszom” nie zabezpieczają przed zakażeniem i nie powinny być używane jako środek zapobiegawczy. Zgodnie z instrukcją zamieszczoną na opakowaniach tych produktów, zaleca się powtarzanie kuracji w odstępie kilku dni (mniej więcej 7 czy 10), w celu zabicia larw. Do kuracji trzeba użyć grzebienia o bardzo gęstych zębach. Usunięcie gnid jest trudne, stąd poleca się ich ściąganie lub obcięcie włosów. Grzebienie i szczotki należy myć w ciepłej wodzie z dodatkiem szamponu przeciwko wszom i moczyć w wodzie około godzinę.

 

Na początku grudnia w grupach 5 i 6-latków prowadzone były warsztaty poruszające tematykę cyberprzemocy i cyberbezpieczeństwa. Obok wszelkich niepodważalnych zalet Internetu, wiążą się z nim również poważne zagrożenia, na które warto uwrażliwić dzieci. Dla wielu rodziców naturalną reakcją na wieść o niebezpieczeństwach z jakimi miało kontakt ich dziecko albo w wyniku obawy przed uzależnieniem od gier lub Internetu, jest całkowite odcięcie dziecka od komputera/ tabletu/telefonu. Jest to rozwiązanie wyłącznie na krótką metę – pozbawione dostępu do Internetu w domu, dziecko znajdzie go w innym miejscu ( u babci, cioci, kolegi, kuzynów itd.). Warto więc nauczyć dziecko właściwego, konstruktywnego podejścia do urządzeń elektronicznych, by mogło wykorzystać ich pozytywny potencjał. Im wcześniej zaczniemy edukować dzieci z tego zakresu, tym lepsze efekty przyniesie to w przyszłości (np. w wieku nastoletnim).

Oto kilka rad dla rodziców dotyczących cyberbezpieczeństwa:

  1. Ustal z dzieckiem zasady korzystania z sieci adekwatne do jego wieku, takie jak: maksymalny czas spędzany w sieci, serwisy i strony internetowe, które może odwiedzać, sposoby reagowania na różne niebezpieczne sytuacje.
    2. Umieść komputer w powszechnie dostępnym miejscu w domu. Bądź obok swojego dziecka, kiedy korzysta z urządzeń elektronicznych.

3.Naucz dziecko zasady ograniczonego zaufania do osób i treści, na które trafia w sieci.

4.Naucz je chronienia informacji na swój temat, ale i ograniczonego zaufania do osób, które – często natarczywie lub podstępnie – chcą się z nim zaprzyjaźnić.

5.Przekonaj dziecko, by zawsze konsultowało z Tobą materiały, które publikuje w Internecie. Naucz je rozwagi w takich sytuacjach.

  1. Chroń komputer dziecka przed niewłaściwymi treściami. Upewnij się, że na komputerze Twojego dziecka działa zaktualizowany program antywirusowy i zapora sieciowa. Używaj filtru antyspamowego chroniącego program e-mailowy. Stosuj dostępne na rynku oprogramowanie filtrujące. Korzystaj z programów kontroli rodzicielskiej. Pamiętaj jednak, że żaden program nie jest w stanie zastąpić uwagi rodzica.

7.Upewnij się, że Twoje dziecko korzysta z gier adekwatnych do jego wieku .

 

 

 

 

 

Lista wskaźników dojrzałości szkolnej dziecka 6-letniego

 

Dojrzałość szkolna- gotowość dziecka do podjęcia nauki w szkole podstawowej (gotowość rozwoju fizycznego, poznawczego i emocjonalno-społecznego)

  1. Sprawność grafomotoryczna (manualna):
  • kreśli linie poziome, pionowe, „po śladzie", samodzielnie i z zachowaniem prawidłowego

kierunku

  • kreśli linie koliste i faliste, kreśli linie zamknięte (kota, owale, prostokąty)
  • łączy liniami zaznaczone punkty
  • obrysowuje szablony figur geometrycznych różnych wielkości
  • koloruje obrazki bez wychodzenia poza linie
  • kopiuje przez kalkę techniczną duże kontury i kształty literopodobne
  • rysuje szlaczki według przedstawionych wzorów
  • tworzy samodzielne kompozycje
  • prawidłowo trzyma narzędzie do pisania
  • lepi z plasteliny i ciastoliny
  • tnie nożyczkami według wytyczonej linii prostej i łamanej
  1. Sprawność ruchowa (motoryka duża i mała):
  • jest sprawne ruchowo, biega, skacze na jednej i na obu nogach, wspina się, rzuca piłkę oburącz
  • chętnie uczestniczy w różnego rodzaju zabawach ruchowych, lubi zajęcia gimnastyczne, utrzymuje równowagę, robi „jaskółkę”, stoi na jednej nodze przez 10 sekund
  • zawiązuje sznurowadła, wiąże kokardki, zapina sprawnie guziki, zasuwa zamek
  • chętnie rysuje, maluje
  1. Orientacja przestrzenna:
  • odróżnia lewą stronę ciała od prawej
  • wskazuje swoją rękę, nogę prawą i lewą
  • wskazuje rękę prawą i lewą u osoby siedzącej naprzeciw niego
  • rozumie pojęcia określające położenie przedmiotu w przestrzeni (na środku, z prawej, lewej, wyżej, niżej, między, pod, nad, w, za, przed, obok)
  • posługuje się pojęciami określającymi położenie przedmiotu w przestrzeni (jw.)
  1. Percepcja słuchowa:
  • odróżnia z otoczenia dźwięki różnych pojazdów, instrumentów muzycznych, głosy ptaków
  • odtwarza prosty układ rytmiczny wystukany przez dorosłego
  • dokonuje analizy zdania (wskazuje pierwsze słowo i ostatnie, podaje liczbę słów w zdaniu)
  • wyróżnia głoskę (zarówno samogłoskę, jak i spółgłoskę) na początku i na końcu wyrazu
  • dzieli proste wyrazy na głoski
  • przeprowadza syntezę głoskową wyrazów

o prostej budowie

  • dzieli proste wyrazy na sylaby klaszcząc lub wystukując
  • przeprowadza syntezę sylabową wyrazów o prostej budowie
  • różnicuje wyrazy dźwiękopodobne, np. półka

-bułka, Tomek

-domek, nurek

-murek itp.

  • odróżnia głoski o podobnym brzmieniu

(np. b-p, d-t, g-k, z-, w-f, itp.)

  • zapamiętuje krótkie wierszyki, rymowanki, piosenki, kilka poleceń naraz
  • zapamiętuje materiał uszeregowany w sekwencje słowne (nazwy pory dnia, posiłków, dni tygodnia, pory roku)
  • przez dłuższą chwilę uważnie słucha czytanych bajek, opowiadań, muzyki
  1. Percepcja wzrokowa:
  • chętnie bawi się klockami, układankami, puzzlami
  • różnicuje położenie i ukierunkowanie figur geometrycznych (trójkąt, romb, prostokąt, kwadrat, koło) z zachowaniem kolejności figur
  • układa obrazki z 3 części i z 9 części
  • układa przedmioty z dowolnej liczby części
  • układa kompozycję z figur geometrycznych, poprawnie odwzorowuje wzory
  • potrafi wymienić kilka różnic w dwu pozornie podobnych do siebie obrazkach
  • dostrzega brakujące części w obrazkach
  1. Mowa i myślenie:
  • układa historyjkę obrazkową w poprawnej kolejności (3-4 obrazkowa)
  • uzasadnia słowne kolejności obrazków w omawianej historyjce
  • dokonuje klasyfikacji obrazków (np. z uwagi na użytek, kolor, kształt, wielkość), określa kategorie nadrzędne (np. meble, ubiory, przybory szkolne)
  • dobiera w pary obrazki lub przedmioty z uwzględnieniem jakiejś cechy wspólnej
  • buduje poprawne wypowiedzi, prawidłowo używa trudniejsze wyrazy, mowa zawiera prawidłowe formy gramatyczne, posługuje się rozwiniętymi zdaniami, uogólnia temat
  • nie ma wady wymowy, prawidłowo wymawia wszystkie głoski
  • przez około pół godziny potrafi zajmować się daną aktywnością, dobrze koncentruje uwagę
  1. Elementarne pojęcia matematyczne:
  • posiada umiejętność porównywania zbiorów równolicznych, różnolicznych
  • ma opanowane pojęcia określające relacje między zbiorami (równo = tyle samo, mniej -więcej, o jeden mniej -o jeden więcej)
  • posługuje się liczebnikami głównymi w zakresie 20, liczy wspak
  • posiada umiejętność szeregowania zbiorów wg wzrastającej liczebności
  • przeprowadza operacje dodawania i odejmowania w zakresie 10 (na konkretach, w pamięci)
  1. Wiadomości na temat najbliższego środowiska społecznego i przyrodniczego:
  • wie ile ma lat, gdzie mieszka, czym w pracy zajmują się rodzice
  • zna nazwy niektórych zawodów i wiem czym ich przedstawiciele się zajmują
  • zna nazwy środków lokomocji, maszyn, urządzeń i wie do czego służą
  • zna nazwy zwierząt, wie w jakim środowisku żyją
  • zna nazwy roślin, wie w jakim środowisku przyrodniczym rosną
  1. Rozwój emocjonalno–społeczny i zachowanie:
  • w przypadku rozstania z opiekunem (np. w przedszkolu, u znajomych) jest pogodne
  • jest samodzielne w czynnościach samoobsługowych, nie wymaga ciągłej uwagi dorosłego
  • łatwo nawiązuje kontakty z rówieśnikami i z dorosłymi
  • jest wesołe, chętnie opowiada, nawiązuje rozmowę, jest aktywne, podejmuje inicjatywę
  • podjęte zadania doprowadza do końca, jest wytrwałe, ciekawi je efekt pracy
  • słucha poleceń nauczyciela, chętnie pełni wyznaczone przez nauczyciela role
  • przestrzega ustalonych w grupie umów, reguł, jest zdyscyplinowane
  • zgodnie bawi się w grupie -współdziała, czeka na swoją kolej itp.
  • potrafi wykonać 3-4 polecenia według kolejności podanej przez dorosłego
  • jest odporne na niepowodzenia
  • przewiduje skutki swoich zachowań
  • rozpoznaje swoje uczucia, nazywa je i potrafi je wyrazić

 

 

Drodzy Rodzice,

Komunikacja to niezwykle istotny czynnik w rozwoju społecznym Dziecka. Poprawna artykulacja (która rozwija się do 7-go roku życia) wpływa na poczucie wartości Dziecka, najistotniejsze jednak jest to, by móc porozumiewać się z otoczeniem, wyrażać własne potrzeby i rozwijać kontakty społeczne. Wady wymowy mogą znacznie utrudniać naukę czytania i pisania. Wady wymowy prawie nigdy nie są izolowaną trudnością, najczęściej idą w parze z wadami anatomicznymi, zaburzeniami napięcia mięśniowego, niewłaściwymi nawykami lub dodatkowymi obciążeniami (np. zaburzeniami integracji sensorycznej).

Kompetencje Przedszkolaka w zakresie mowy:

  • Trzylatek potrafi budować zdania złożone i wymawia wszystkie samogłoski ustne (tzn. "a", "o", "e", "u", "i", „y"), ale czasem myli spółgłoski dźwięczne z bezdźwięcznymi (np. "d" z "t") i opuszcza niektóre zgłoski,
  • Czterolatek może jeszcze nie wymawiać głosek przedniojęzkowo-dziąsłowych (tzn. "sz", "ż", "cz", "dż"), zamiast nich wymawia "s", "z", "c", "dz" lub "ś", "ź", "ć", "dź",
  • Pięciolatek potrafi wymawiać głoski przedniojęzykowo-dziąsłowe,
  • Sześciolatek wymawia poprawnie wszystkie głoski (może nie wymawiać „r”, które powinno się pojawić do 7 roku życia)

Co powinno Państwa zaniepokoić?

Bezwzględnym sygnałem do prowadzenia systematycznych ćwiczeń jest opóźnienie półroczne w stosunku do rówieśników. Teorie: „zacznie mówić później”, „to normalne, jego tata też tak miał”, „chłopcy mówią później”, „niektóre dzieci po prostu zaczynają mówić później”, „wyrośnie z seplenienia” często nie mają potwierdzenia w badaniach i opóźniają terapię, która w przypadku młodszych Dzieci postępuje szybciej i trwa krócej. Wskazaniem do terapii logopedycznej jest np. brak wyszczególnionych wyżej kompetencji, a także układanie języka między zębami (seplenienie), ubezdźwięcznianie, zamiana i zniekształcanie głosek, trudności z żuciem i połykaniem, słabe napięcie artykulatorów (m.in. mięsień okrężny warg), ślinienie się, oddychanie torem ustnym. Niezwykle istotne jest prawidłowe rozumienie złożonych poleceń, budowanie zdań, a także duży zasób słownictwa (trzyletnie Dziecko wypowiada średnio 1000 słów).

Dziecko, które dobrze oddycha i dobrze je –dobrze mówi.

Mowa jest wyższą czynnością nerwową, aby mogła się rozwinąć muszą być dobrze rozwinięte kompetencje poprzedzające czyli czynności prymarne: oddychanie, przyjmowanie pokarmów oraz picie. Istotne jest prawidłowe napięcie mięśni w obrębie całego ciała (nie tylko w obszarze orofacjalnym), a także właściwy rozwój motoryki dużej i małej. Wady anatomiczne (m.in. wady zgryzu, skrócone wędzidełko podjęzykowe, przerośnięte migdałki) mogą uniemożliwić powodzenie terapii logopedycznej. Wpływ na rozwój mowy mają nawyki (ssanie smoczka, picie z butelki, jedzenie zmiksowanych potraw –należy je całkowicie wyeliminować do ukończenia przez Dziecko 18 miesięcy) i mogą uniemożliwić prawidłowe funkcjonowanie narządów aparatu artykulacyjnego, a tym samym zahamować rozwój mowy i poprawnej artykulacji.

Dziecko rodzi się z predyspozycjami do posługiwania się mową. Aktywizują się one jednak pod wpływem otaczającego środowiska. To Dorośli dostarczają Dziecku wzorców jak funkcjonować językowo w danej społeczności. Wyręczanie Dziecka w czynnościach, które potrafi wykonać samodzielnie (ubieranie, rozbieranie, pobieranie pokarmu, wyrażanie potrzeb) to hamowanie jego naturalnego rozwoju, często prowadzące do frustracji, a także braku motywacji do dalszej nauki. Rozwój słownictwa również wymaga motywacji -jeśli zaspokajamy wszelkie potrzeby Dziecka nim zdąży je wyrazić to nie ma potrzeby by zasób jego słów się poszerzał. Dziecko ma prawo zadawać pytania i uzyskiwać odpowiedzi.

Obniżenie napięcia mięśniowego, problemy oddechowe, męczliwość, nadmierne ślinienie –w znaczący sposób ograniczają rozwój funkcji pokarmowych, a co za tym idzie rozwój mowy. Należy pamiętać, że obniżone napięcie mięśniowe to nie tylko niepoprawna artykulacja, to także zaburzona praca organów wewnętrznych (przełyk, żołądek, jelita). Wczesna interwencja polega często głównie na profilaktyce zaburzeń funkcji pokarmowych. Dziecko ma jeść aktywnie, nie ma mieć podawanego jedzenia do ust. Potrawy powinny być różnorodne, rozwój funkcji żucia jest możliwy jeśli Dziecko otrzymuje dania, które żucia wymagają. Ważna jest pozycja ciała podczas spożywania posiłków (stopy dotykają podłoża, plecy proste). Dziecko w wieku przedszkolnym ma ogromną potrzebę ruchu –to właśnie podczas zabaw ruchowych ćwiczy koordynację, równowagę i panowanie nad własnym ciałem, czyli niezbędne umiejętności do rozwijania mowy i myślenia przyczynowo-skutkowego. Częste infekcje, zwłaszcza nieleczony katar, prowadzą do rozwoju zapalenia uszu i innych chorób laryngologicznych, które mogą uszkadzać słuch –zmysł niezbędny do prawidłowego rozwoju mowy. Bardzo istotne jest zdrowe uzębienie -brak zębów w okresie poprzedzającym rozwojową wymianę uzębienia mlecznego na stałe najczęściej prowadzi do dużych trudności artykulacyjnych.

Niezwykle istotne jest obcowanie Dziecka z urządzeniami elektronicznymi (telefon, tablet, telewizor) –zbyt duże narażenie na oddziaływanie monitora lub wyświetlacza może mieć wpływ na ograniczenie lub zahamowanie funkcji poznawczych i społecznych, w tym mowy czynnej. Przyczynia się również do nadpobudliwości, rozkojarzenia u Dziecka, problemów ze snem czy rozwoju wady wzroku. Dzieci do drugiego roku życia nie powinny mieć kontaktu z wyżej wymienionymi urządzeniami, Dzieci w wieku przedszkolnym mogą używać urządzeń elektronicznych przez godzinę w ciągu dnia. Wspólna zabawa z Rodzicem to najlepsze wspomaganie rozwoju Dziecka.

Ogromne znaczenie dla rozwoju Dziecka ma okres prenatalny, czas i sposób przyjścia na świat oraz rozwój w pierwszym roku życia –wszelkie trudności w tym czasie mogą skutkować różnorakimi zaburzeniami logopedycznymi.

Praca logopedy powinna rozpocząć się możliwe szybko po tym jak Rodzic lub Wychowawca zauważy niepokojące sygnały. Terapia opiera się na podejściu holistycznym, obserwujemy Dziecko, podążamy za nim, pracujemy z całym ciałem, nie ograniczamy swoich działań do obszaru ustno-twarzowego. Szybko rozpoczęta terapia, a także systematyczne ćwiczenia w większości przypadków skutecznie eliminują problemy logopedyczne.

W przypadku pytań zapraszam serdecznie na konsultacje indywidualne
logopeda kliniczny mgr Beata Kuca
Przedszkole Publiczne w Miękini

11.10.2018 r.

Bibliografia:

Grabias S., Panasiuk J., Woźniak T. Standardy postępowania logopedycznego, Wydawnictwo UMCS, Lublin 2016
Machoś M. Od zabawy do mówienia. Poradnik dla rodziców i logopedów, Medycyna Praktyczna, Kraków 2012,
Michalak-Widera I. Zaczynam mówić. Program rozwijający mowę dzieci najmłodszych z problemami w mówieniu, Wydawca: Unikat 2, Katowice 2007
Pluta-Wojciechowska D. Zaburzenia czynności prymarnych i artykulacji. Podstawy postępowania logopedycznego, WYDAWNICTWO Ergo-Sum, Bytom 2013
materiały szkoleniowe dot. Karmienia terapeutycznego, Monika Habik NEUROGEN Human Touch Theraphy (05.2017, 02.2018)
materiały szkoleniowe dot. Terapii ręki i zaburzeń motoryki małej, Katarzyna Gromelska PROCENTRUM (02.2018)

 

Na jesień bądźmy „ Życzliwi dla zwierząt”

W październiku zaczynamy zbiórkę karmy dla kotów i psów ze schroniska pod hasłem „Życzliwi dla zwierząt”. Zwierzęta towarzyszą człowiekowi od wieków. Kiedyś jako zwierzęta do pracy, dzisiaj jako członkowie naszych rodzin. Bardzo często nie jesteśmy świadomi ile tak naprawdę dobrego dają nam zwierzęta, i jak duży wpływ maja na nasze życie, a także życie naszych dzieci.

Dobrym przykładem pozytywnego wpływu zwierząt na człowieka jest powstanie zooterapii, znanej również pod nazwą animaloterapii. Jest to naturalna metoda leczenia (stanów psychicznych i fizycznych) poprzez dobroczynny dla człowieka kontakt ze zwierzętami. Dla każdego człowieka kontakt ze zwierzętami jest bardzo ważny, w szczególności dla dzieci. Zwierzęta są istotami żywymi, które można dotykać, głaskać, przytulać brać na ręce, na kolana. Dotyk zwierząt powoduje wydzielanie endorfin, hormonów szczęścia. Zwierzęta są bardzo dobrymi terapeutami, bo przyjmują nas takich, jacy jesteśmy, nie oceniają.

Coraz częściej stosowane są terapie dla chorych z udziałem zwierząt. W Polsce najpopularniejsza jest dogoterapia (kontakt z psem), hipoterapia (kontakt z koniem) i felinoterapia (kontakt z kotem). Na świecie znane są również onoterapia (kontakt z osłami i mułami) oraz delfinoterapia (kontakt z delfinami). Dlaczego tego typu terapie zyskują na popularności? Jakie korzyści dla doroślych i dzieci przynosi kontakt z czworonogami?

  1. Redukują stres i rozładowują negatywne emocje-pomaga już samo przebywanie w jednym pokoju z ulubieńcem. Gdy patrzymy na swojego pupila, który cieszy się na nasz widok albo się do nas przytula, organizm wydziela oksytocynę. Hormon ten wpływa na tworzenie więzi i budzi odruchy opiekuńcze, obniża się poziom kortyzolu, nazywanego hormonem stresu. Towarzyszy nam wówczas mniejsze napięcie i zdenerwowanie.

2.Utrwalają więzi międzyludzkie- ludzie, którzy czują więź z pupilem, potrafią budować trwalsze związki z innymi osobami w porównaniu z tymi, którzy zwierząt nie posiadają. Ponadto właściciele kotów czy psów są bardziej skłonni przejmować rolę decydenta w relacjach z partnerem, są bardziej odpowiedzialni, pewni siebie i okazują empatię. Spacer z psem zwiększa także możliwości kontaktów interpersonalnych, stwarza okazję do zatrzymania się i pogawędki z innymi „spacerowiczami” – człowiek staje się więc w tym czasie bardziej „otwarty” na innych.

3.Podwyższają samoocenę- zwierzęta nie oceniają i akceptują właściciela takim, jaki jest, bez względu na wygląd czy zachowanie, kochają bezwarunkowo. To wszystko wpływa na podwyższenie samooceny u człowieka. Postawa ta nie dotyczy tylko psów, ale też kotów, które również przywiązują się do swojego pana. Eksperci dowodzą, że właściciele zwierząt w większym stopniu akceptują siebie niż osoby, które nie mają kota czy psa.

  1. Zbliżają do siebie członków rodziny- Badania pokazują, że w momencie, gdy skłaniasz dziecko do spaceru z psem albo nakarmienia kota, wzmacniają się więzi między Wami. Zwierzęta są wdzięcznym tematem do rozmowy z dzieckiem czy partnerem. Co więcej, dzieci uczą się odpowiedzialności i troski o innych. Ponadto to właśnie w związku z ulubionym zwierzęciem przeżywają swoje pierwsze doświadczenia ze śmiercią, co jest dla nich edukacyjnym przeżyciem i pretekstem do głębokiej rozmowy z rodzicem.

5.Zmniejszają poczucie samotności- Domowy zwierzak może dać to czego często nie mogą zaoferować inni ludzie: miłość i towarzystwo. Jest wiec doskonałym antidotum na samotność. W interwencjach przeprowadzanych przez inspektorów Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami często spotykają oni samotne osoby, dla których pies czy kot to jedyne towarzystwo i często także jedyna motywacja do życia.

W okresie jesiennym warto w szczególności zadbać o naszych czworonożnych przyjaciół. Być może niektórzy z Państwa zastanawiają się nad przygarnięciem pupila, warto wtedy rozważyć adopcję zwierzaka ze schroniska lub domu tymczasowego dla zwierząt (fundacji). Jeśli nie mamy miejsca lub odpowiednich zasobów, warto pomóc zwierzakom poprzez drobne gesty, np. wzięcie udziału w przedszkolnej zbiórce karmy. W ten sposób nie tylko zrobią Państwo dobry uczynek, ale na własnym przykładzie nauczą dzieci, że warto się dzielić dobrem, pomagać sobie nawzajem i myśleć, także o innych.

 

 UWAGA! W przedszkolu odnotowano przypadek zachorowania na KRZTUSIEC !

 

Co to jest krztusiec i jaka jest jego przyczyna?

Krztusiec (inaczej koklusz) jest ostrą bakteryjną chorobą dróg oddechowych. Krztusiec jest chorobą zakaźną i powoduje zapalenie oskrzeli o przewlekającym się charakterze. Najważniejszym objawem choroby jest bardzo silny, napadowy, przewlekły kaszel, któremu zwykle towarzyszą duszność i świst słyszalny przy wdechu określany jako „pianie” lub wymioty. Krztusiec jest najgroźniejszy dla noworodków i niemowląt, jednak zachorować można w każdym wieku i kilka razy w życiu.

Jak można zarazić się krztuścem?

Źródło choroby, czyli zakażenia pałeczką krztuśca stanowią chorzy - zarówno dzieci z pełnoobjawową chorobą, jak i młodzież i osoby dorosłe, u których choroba może przebiegać łagodnie i niecharakterystycznie. Największa zaraźliwość występuje podczas pierwszych trzech tygodni choroby i utrzymuje się do 4-5 tygodni, przy czym właściwa antybiotykoterapia skraca zaraźliwość chorego do 5 dni. Krztusiec jest bardzo zaraźliwy, bardziej nawet niż np. ospa wietrzna. Ryzyko zachorowania osoby wrażliwej na zachorowanie po kontakcie z chorym przekracza 80%. Zakażenie przenosi się drogą kropelkową, podczas kaszlu i kichania, a także poprzez kontakt.

Jak objawia się krztusiec?

  Okres wylęgania krztuśca wynosi od 7 do 10 dni, rzadko może sięgać 3 tygodni. Choroba ma charakter długotrwały, przewlekający się. Kaszel utrzymuje się przez trzy miesiące i dłużej, zwykle nasilając się nocą. Objawy krztuśca zależą od wieku chorego i jego stanu uodpornienia, co oznacza, że u osób dorosłych wielokrotnie szczepionych przeciwko krztuścowi w dzieciństwie, krztusiec zwykle przebiega w złagodzonej, niecharakterystycznej postaci. Często jedynym objawem krztuśca u osób dorosłych jest przewlekły kaszel, który utrzymuje się przez kilka miesięcy. Objaw ten może być bagatelizowany i osoby chore nie korzystają z pomocy lekarzy, niestety wówczas przez kilka tygodni stanowią źródło zakażenia dla osób, z którymi mają kontakt: współpracowników, znajomych i rodzin, w tym niemowląt i małych dzieci. Krztusiec przebiega w fazach, które różnią się objawami. U dzieci występują trzy fazy krztuśca, u osób dorosłych zwykle tylko dwie fazy.

  1. Pierwsza, nieżytowa faza krztuśca jest w praktyce nieodróżnialna od ciężkiego przeziębienia. Charakteryzuje się występowaniem objawów typowych dla infekcji dróg oddechowych: suchego kaszlu, kataru, stanów podgorączkowych, bólu i zapalenia gardła. Wymienione objawy przeziębieniowe utrzymują się przez 1-2 tygodnie.
  2. Faza napadów kaszlu - trwa 2-4 tygodnie. Objawy tej fazy różnią się w zależności od wieku chorego i stanu uodpornienia. W wieku niemowlęcym dominują napady duszności z łzawieniem oczu, zaczerwienieniem twarzy, sinicą i bezdechami. Groźne bezdechy mogą być jedynym objawem choroby u najmłodszych niemowląt. U starszych dzieci typowe napady kaszlu zwiększają stopniowo swoją częstotliwość i nasilenie, dochodząc u nieszczepionych dzieci do kilkudziesięciu napadów dziennie. Czynnikiem wyzwalającym napad mogą być emocje, jedzenie, kichanie, ziewanie oraz sen. U osób dorosłych jedynym objawem krztuśca może być przewlekły, suchy kaszel, który zwykle nasila się nocą.
  3. Faza zdrowienia. W tej fazie stopniowo zmniejsza się częstotliwość oraz intensywność napadów, choć sam kaszel może utrzymywać się bardzo długo. Suchy kaszel, klasycznie nasilający się nocą, stopniowo łagodnieje i utrzymuje się jeszcze od kilku do kilkunastu tygodni. Ataki kaszlu są prowokowane przez różnorodne czynniki drażniące, w tym np. stres, emocje, wysiłek fizyczny czy zmiany temperatury mogą wyzwalać kaszel.

Klasyczny napad kaszlu krztuścowego

Napad kaszlu rozpoczyna się serią kilku silnych kaszlnięć na jednym wydechu, po czym następuje głęboki świszczący wdech. Przypomina to pianie koguta i jest najczęściej określane jako „zanoszenie się”. Po napadzie kaszlu mogą wystąpić wymioty. W czasie kaszlu chore dziecko czerwienieje na twarzy, czasem sinieje. Może wystąpić nabrzmienie żył, ślinienie, łzawienie, a nawet wytrzeszcz gałek ocznych. Niedotlenienie oraz zwiększone ciśnienie krwi w czasie napadu kaszlu mogą prowadzić do pękania naczyń krwionośnych i powstania wybroczyn na twarzy, wylewów do spojówek i krwawień z nosa. U niemowląt pod koniec napadu może dojść do bezdechu, a następnie wystąpienia drgawek.

Jak lekarz ustala rozpoznanie krztuśca?

Lekarz najpierw zbiera wywiad, a następnie bada pacjenta. Bardzo ważne jest dokładne opisanie napadów kaszlu oraz objawów im towarzyszących (wymiotów, zanoszenia się). Następnie lekarz zleca badania dodatkowe, z których największe znaczenie ma badanie laboratoryjne krwi, tzw. badanie serologiczne, czyli przeciwciała przeciwko toksynie krztuścowej oraz morfologia krwi obwodowej. Ponadto lekarz może zlecić pobranie wymazu z gardła lub głębokiego wymazu z nosa do badania pod mikroskopem lub metodami molekularnymi.

Jakie są metody leczenia krztuśca?

Krztusiec leczy się antybiotykami, a na ich skuteczność największy wpływ ma moment rozpoczęcia terapii. W pierwszej nieżytowej fazie krztuśca leczenie właściwym antybiotykiem może złagodzić przebieg choroby. W rozwiniętej fazie kaszlu, antybiotyk jedynie skraca okres zaraźliwości, natomiast nie ma wpływu na objawy choroby. Chory na krztusiec przestaje być zaraźliwy dla otoczenia po 5 dniach właściwej antybiotykoterapii.

Jakie mogą być powikłania krztuśca?

Powikłania krztuśca zależą od wieku i stanu uodpornienia chorego. Dla niemowląt krztusiec jest bardzo ciężką chorobą zagrażającą ciężkimi powikłaniami.

Do typowych powikłań należy zapalenie płuc, odma opłucnowa i niedodma. Ponadto, rzadziej, mogą także wystąpić powikłania neurologiczne (m.in. drgawki, obrzęk mózgu). Im dziecko starsze i więcej razy szczepione przeciw krztuścowi, tym przebieg choroby będzie łagodniejszy. Popularne przekonanie, że krztusiec to choroba wyłącznie małych dzieci jest błędne. U osób dorosłych, zwłaszcza osób starszych, częstymi powikłaniami krztuśca są wywołane przez przewlekły kaszel zaburzenia snu, nietrzymanie moczu, utrata masy ciała, przepukliny pachwinowe, a nawet, rzadko, złamania żeber czy krwawienia do mózgu.

Co robić, aby uniknąć zachorowania na krztusiec?

Profilaktyka krztuśca polega na regularnych szczepieniach ochronnych. Krztusiec jest tak groźną chorobą dla niemowląt, że szczepienia przeciwko krztuścowi są powszechnie stosowane u prawie wszystkich niemowląt na całym świecie. Powszechne szczepienia pozwoliły na opanowanie zachorowań wśród niemowląt, ale nie doprowadziły do całkowitego wyeliminowania krztuśca. Ochrona poszczepienna jest niestety niepełna. Dzieje się tak dlatego, ponieważ także naturalne przechorowanie krztuśca zapewnia nietrwałą odporność, która przemija w ciągu 5-10 lat od zachorowania. Oznacza to, że po upływie 5-10 lat od ostatniej dawki, przyjęte w przeszłości szczepienia nadal chronią przed krztuścem o ciężkim przebiegu, natomiast zwykle nie zabezpieczają przed zakażeniem i łagodnym zachorowaniem, które będzie się objawiać, np. samym suchym kaszlem. Wiemy, że chorują zwykle osoby z niepełnymi szczepieniami oraz, że ryzyko zachorowania rośnie wraz z upływem czasu od ostatniej dawki szczepionki.

PRZYPOMINAMY ABY CHOROBY ZAKAŹNE ZGŁASZAĆ W PRZEDSZKOLU!